Ruimte als gepolijste melancholie
Opvallend in het nieuwe werk van Holkamp is de prominente aanwezigheid van ruimte. Plekken, objecten, schilderijen duiden, op een sferisch, suggestieve wijze, vooral de ruimte in zichzelf en die van hun omgeving aan. Abstracties van vorm, soms moeizaam herkenbaar, laten ons andere kanten, betekenissen zien van een kunstwerk. Zo doen enkele schilderijen zich op de afbeeldingen als ruimtelijk werk voor. En andersom: ruimtelijk werk doet zich soms als plat voor, objecten worden tekeningen. De beelden van Holkamp zijn daardoor diffuser, leger, en door de aanwezigheid van vooral vlakken, gedrenkt in een trillende spanning. Ruimte is, mits op een goede wijze getoond, in staat zoveel te laten zien, zoveel te vertellen. Veelal doet het ons op een latente manier onaangenaam voor, bang als we zijn voor leegte, voor the darkside of emptiness, maar door het oog en de vormgeving aan de hand van de kunstenaar durven we te kijken. De vormgegeven leegte en de bewerking van duistere krochten wekken een vage herkenning. De tussenkomst van Holkamp heeft tegelijkertijd iets onbenoembaar troostend.
De troost van melancholie.
